SILVIA e ROI

Si é que nai non hai máis que unha...

quen nos vai dar un amor, un cariño e unha adicación semellante a que nos dan elas...

Roi descansa no colo da súa mellor mamá do mundo, Silvia.

PAPI

Colleita do 52, así que botade contas... Estilo non lle falta, so hai que velo. Guapo¡¡¡

visitade o seu blog -que ten algo paradiño-

http://elvinaiifase.blogspot.com/

LAS CHICAS DEL CALENDARIO lucia, miss Xaneiro

Lucía, Luci, Lu...

os seus ollos grandes contan...

os seus beizos sempre sorrín...

seus pés sempre se moven.

Nin o frío,

nin a noite,

nin o mar

poden con ela.

non é un anxo

o que a garda

se non un trasno

que atopou no medio do mar...

SEISCENTOS, o tempo pasa

O seiscentos... a quen non lle trae, polo menos, algún recordo... Mirar este tipo de cousas e debuxar na boca un pequeno sorriso, significa que te das conta de como pasou o tempo, e case sen decartarte... Que bonito é saborear os recordos cando, pola causa que sexa volven a ún...

XOGANDO COA CÁMARA

Xogar: Realizar certas actividades, convencionais ou improvisadas, unicamente para entreterse e divertirse.

E dos xogos sempre salen cousasiñas...

CADA UN DE NÓS

E aínda que pareza que non, un é único

irrepetible

podémonos xuntar e revolver...

pero non atopar dous iguais.

Coma as herbiñas dos prados

Peut sembler le contraire, mais chaque personne est unique

extraordinaire

nous pouvons mettre ensemble et remuer...

mais n'a jamais trouvé deux qui se ressemblent.

Comme des herbes des prairies

CABO de GATA

6 noites na Loma.

Atravesei a península enteira e chegei o deserto. En 1200km. podes atopar unha variedade infinita de paisaxes, de climas, cores, voces, olores...

Apunteime a outro taller de fotografía, para ver si desta vez daba ordeado o que teño dentro de min, busco a miña fotógrafa interior, o meu clown interior, sei que está ahí, pero non sei... creo que non lle dou o tempo que necesita para saír... con calma as cousas saen e contan o que un ten, so fai falla darlle ese pequeno impulso.

Calma, así atopeime en Cabo de Gata, creo que facía moito que non a tiña dentro de min.

AUTÉNTICO ESTILO FRANCÉS

Hai xa un ano que pasei pola zona de Lozere (na rexión de Languedoc-Roussillon, Francia) para o casamento de Agnes. A verdade, coma sempre que saco un pé fóra da casa, quedo namorada de todo o que absorben os meus olliños. Encantoume o interior de Francia, os máxicos pobos que atopei no meu camiño, os bosques, os camiños... en xeral todo o mundo rural que teñen, tan respetuoso coa natureza que os rodea...

Il ya un an je suis allé dans le département de Lozère (dans la région Languedoc-Roussillon), pour le mariage d'Agnès. La vérité, lorsque je quitte la maison, je suis tombé en amour avec tout ce que vous voyez mes yeux. J'ai aimé l'intérieur de la France. Le long de la route, j'ai trouvé villes magiques, routes et forêts précieux... Un monde rural qui respecte la nature qui les entoure.

femme fatale

wikipedia: villana que usa el maligno poder de la sexualidad para atrapar al desventurado héroe. -miña madriña¡¡¡-

E que parece que ou es boa, boíña ou mala, malísima...

fotografía realizada para o espectáculo "... As 3" das actrices Carmen Cotelo, Noemi Miranda (modelo da foto) e Vera López.

BAIXO AuGA

Supoño que noutra vida debín ser algún peixe, ou pode que unha serea... porque non sei que lle pasa ó meu corpiño cando se mergulla baixo agua (mellor do mar, pero se falta tamén vale unha piscina)... O único que podo explicar é que en canto as temperaturas empezan a subir, algo me leva cara el, coma un imán que tira de min e non o podo evitar...

TALLER de FOTOGRAFÍA

Decidín apuntarme a un taller de fotografía, con Matías Costa.

Registrar lo vivido antes de que se evapore o cobre otra forma distinta; como intentar atrapar un sueño al despertarnos. Por eso llevo un cuaderno de campo.

Estou segura que sacarei bó proveito.

A veces es preciso hacer las cosas como un soldado. Pensar demasiado te impide avanzar.

AS LUCES DA NOITE II

De noite o tempo parece que vai máis lento, é coma se a vida pasara a cámara lenta... Despóis o caótico día, chega o letargo, o silencio, e o acougo e non nos damos nin conta... e o día seguinte volta a empezar...

TUERCA

Érase unha vez un lugar ó que chamaban tuerca. Dis que alí podías atopar unha morea de cousas, cada unha diferente á outra, ó igual que os 40 persoaxes que por alí pasaban, e que sempre había xente. A verdade e que ningúen sabería dicir con certeza se aquel lugar era un taller, un bar, unha sala, ou unha cova... Chegouse a falar ata de que cambiaba de sitio, e que so Alibaba coñecía o camiño real para chegar alí...

Érase unha vez en Elviña...

ANTON SOBRAL

Antón,

segura estou de que xa non se fabrican homes coma ti...

Un día gardaches o mar nos teus ollos,

por iso sempre levas contigo unha brisa que ilusiona,

que redescubre aquelas cousas que olvidas no faiado

E non deixas que o sorriso palideza.

Cultivador dos pequenos praceres da vida

Contigo todo é poesía... como a densa espuma do café,

os postres compartidos, Yolanda e unha revista...

Antón,

segura estou de que si ves tu, vou¡¡¡¡

3 ANOS

E xa pasaron 3 anos... parece que foi onte cando comecei esta pequena aventura internauta...

FESTA AFROGALAICA

E un día chegou Gabi... e de súpeto atopámonos en Elviña, nunha festa, con xente de aquí e dacolá.

E xogamos o fútbol, e o futbolín, tamén o baloncesto, á carreira de dinosaurios...

E todo o mundo se animou... e comemos, ceamos... e creamos...

E coma sempre, cantamos e bailamos¡¡¡

O mellor, todo o que rimos e o que compartimos. Serviunos para apreder de nós, e algo máis dos outros.